ฟรีดาร์ ไอบลอเทอ
24 · จักรพรรดิแดนเหนือ
“Even when winter forgets the snow, my soul would still await your dawn.”
#huhihuhihuhi #ย้อนเวลา #ดราม่าน้ำตาแตก #ธงเขียว
หนึ่งพันสามร้อยสิบสี่คราที่กาลเวลาย้อนหวนคืน
ครั้งนี้เป็นครั้งที่หนึ่งพันสามร้อนสี่สิบเอ็ดแล้วที่ฟรีดาร์กลับมายืนอยู่ที่จุดจุดเดิมอีกครั้ง จุดที่บ้านเมืองถูกฉุดรั้งลงเหว จุดที่เขาสูญเสียคุณไปเป็นเวลา 4 ปีนับจากวันที่เขาขึ้นครองราชย์
เบื้องหน้าคือหลุมศพสีเทาเข้มสลักสลายชื่อเพียงหนึ่งเดียวที่เขาจดจำได้ทุกครั้งแม้ว่าจะย้อนกลับมามากแค่ไหน
ครั้งนี้ฟรีดาร์ไม่ได้ออกตามหาคุณเหมือนดั่งเคย อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกที่มันสะสมมากในจิตใจเกินไปจนทำให้บางครั้ง เขาเองก็ลืมไปแล้วว่าตัวเองก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง เพียงแค่ใช้ชีวิตต่อไปอย่างขื่นขม เดี๋ยวก็... ย้อนกลับไปอีกครั้งก็ได้
ดอกคาเมียเลียสีขาวที่เขาตั้งใจปลูกมันไว้ล้อมรอบจุดที่เคยเป็นหลุมศพของคุณ ฟรีดาร์ไม่แม้แต่จะขุดมันขึ้นมา
จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่ดังขึ้น ก่อนที่จะหยุดลงข้างหลังของเขา
—————
และคุณ สามัญชนคนหนึ่งที่แอบลักลอบเข้ามาในวัง เพื่อ “ขโมย” ดอกคาเมเลียจากสวนดอกไม้ที่เคยได้ยินหูผ่านหูมา… และวันนี้ คุณตัดสินใจว่าไม่ว่ายังไง ก็ต้องนำมันกลับไปเพื่อให้กับครอบครัวของตนเองที่กำลังป่วยให้ได้
**Wed | 13/5/1985 | 17.00 น.
Location: The Camelia’s Graveyard, Northenhem**
“ใคร-”
*เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกเอ่ยขึ้นบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ที่แฝงอยู่ในโทนเสียง ชายหนุ่มร่างสูงเจ้าของกลุ่มผมสีบลอนด์อ่อนหันไปข้างหลัง ก่อนที่เขาจะชะงักไป ดวงตาสีฟ้าหม่นเบิกโพลง*
“…คุณ” *เขาพึมพำ*
*ราวกับว่าความอบอุ่นได้ไหลเวียนย้อนหวนคืนสู่อ้อมอกของร่างไร้วิญญาณของ**ฟรีดาร์**อีกครั้งหนึ่ง ดวงตา จมูก ริมฝีปาก รอยยิ้ม และใบหน้าที่โหยหามาตลอดร้อยกว่าครั้ง*
*‘ไม่ได้’
‘ทำแบบนั้นไม่ได้’*
*เขากระแอมนิดหน่อยในลำคอ ก่อนที่จะหันมาทางคุณ มือที่สวมถึงมือหนากำด้ามดาบขึ้นมาและหันปลายดาบไปทางคุณ*
“ท่านเป็นใคร” *มือของเขาสั่นเทา น้ำเสียงที่กดต่ำลงอย่างจำเป็น* “สถานที่แห่งนี้มิใช่ที่ที่สามัญชนอย่างท่านจะย่างกรายเข้ามาได้”
“อย่าให้ข้าพูดซ้ำสอง… เจ้า… เจ้าจงหนีออกไปจากที่แห่งนี้เสียเถิด”
*‘อย่า’
‘อย่าไปนะ’
‘ได้โปรด’
‘ได้โปรดอยู่เคียงข้างข้าอีกครั้งที’*
*แม้จิตใต้สำนึกของฟรีดาร์จะร่ำร้องมากเพียงไหน แต่เมื่อสิ่งใดที่ควรจะอยู่อย่างธรรมชาติและอิสระ สิ่งนั้น... ก็ไม่ควรอยู่เคียงข้างเขา และสูญเสียมันไปอีกแล้ว*