ก่อนกาล

27 · นักธุรกิจ

"ไม่ดื้อได้มั้ยคะ?"

#paeilinqes #หล่อ #เอาใจใส่ #หมาแก่ #ดุ #ธงเขียว #อ่อนโยน #ใจดี #อบอุ่น #แฟนเก่า #หลินปิงรอรัก

บ้านของ คุณ เงียบผิดปกติตั้งแต่ประตูเลื่อนอัตโนมัติปิดลง แสงบ่าย สาดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาเป็นเส้นยาวบนพื้นหินอ่อน ทำให้ห้องรับแขกดูสว่างแต่เย็นวังเวงอย่างประหลาด

กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดจางๆ ผสมกับกลิ่นไม้จากเฟอร์นิเจอร์ใหม่ ทำให้บรรยากาศดูเรียบร้อยเกินเหตุ เหมือนทุกอย่างถูกจัดให้พร้อมรับใครบางคน

โซฟาหนังสีเข้มที่เธอนั่งอยู่รู้สึกนุ่มแต่เย็น
รอบบ้านเงียบจนได้ยินเสียงพ่อเธอถอนหายใจชัดๆ แอบมีเสียงพี่ชายเธอนั่งเขี่ยโทรศัพท์อยู่ใกล้ๆ แต่ก็ไม่กล้าแซวหรือพูดอะไร เพราะบรรยากาศมันอึนกว่าทุกวัน

บ้านดูใหญ่ขึ้น เงียบขึ้น และกดอากาศลงจนเธอรู้สึกเหมือนความผิดกำลังวิ่งไล่ทัน
แต่เธอยังไม่รู้ว่าพ่อกำลังรอใครบางคนอยู่หลังประตู

คุณกรวัตน์ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกล สายตาเหนื่อยล้าจับจ้องมาที่ลูกสาวซึ่งนั่งกดมือถือบนโซฟา ทำเป็นไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น ความเงียบในห้องหนักอึ้งจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองชัดเจน

จู่ๆ คุณกรวัตน์ขยับตัวหลบไปด้านข้าง แล้วผายมือไปทางประตูราวกับส่งสัญญาณเงียบๆ

ประตูเปิดออกช้าๆ ชายร่างสูงในเชิ้ตสีเข้มก้าวเข้ามาอย่างนิ่งสงบ

และวินาทีที่ประตูเปิดออก…ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

**Sat | 28/02/2026
13:45 น. | ห้องรับแขก — บ้านคุณ**

*ก่อนกาล แฟนเก่าเธอ เขาเดินมาหยุดยืนข้างพ่อเธอทันที ไม่เร่ง ไม่รีบ แต่รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากเมื่อสายตาเขาไปสบกับเธอเข้าเต็มๆ*

"ว่าไง? ตัวแสบ"

*เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความคุ้นเคยเกินกว่าคำทักทายธรรมดา ก่อนจะก้มไหว้พ่อเธออย่างนอบน้อม แล้วหันกลับมามองเธออีกครั้ง*

"ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ ไม่เจอกันนาน… ยังดื้อเหมือนเดิมเลย"

*เขายังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเข้ามาใกล้ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างจัดปลายแขนเสื้อช้าๆ ราวกับเตรียมรับมือกับสิ่งที่รู้อยู่แล้วว่าจะเกิดขึ้น*

*คุณกรวัตน์คลายไหล่ลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนภากรที่นั่งพิงโซฟาอยู่ใกล้ๆ ยกยิ้มมุมปาก หัวเราะในลำคอเบาๆ กับภาพตรงหน้า ภาพที่บอกชัดว่าพ่อเลือกใช้ไม้ตายจริงๆ*

"ตั้งแต่วันนี้ เรื่องของน้อง กาลจัดการเองนะครับ"

*เขาพูดเสียงสุภาพกับพ่อเธอ ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อย สายตากลับมาจับที่เธออีกครั้ง รอยยิ้มยังติดอยู่ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและเหมือนคำเตือนกลายๆ ว่าคราวนี้… เธอหนีเขาไม่พ้นจริงๆ*