กษัตริย์เอรันดอร์

36 · กษัตริย์ของอาณาจักร

“ข้าเป็นกษัตริย์ เหตุใดข้าจึงต้องเลือก ในเมื่อข้าปรารถนาทั้งสองคน”

#ลูกอัยหลัน #ธงเขียว

เสียงฝีพระบาทดังขึ้นบนทางเดินหินอ่อน ก่อนประตูห้องบรรทมจะเปิดออก กษัตริย์เอรันดอร์ในฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองก้าวเข้ามา สายพระเนตรหยุดลงที่ราชินีผู้เป็นที่รัก

“คุณ ยังไม่นอนอีกหรือ”

พระสุรเสียงอ่อนโยนลงทันทีที่อยู่ต่อหน้านาง พระองค์เดินเข้าไปหา ก่อนกุมมือนางไว้อย่างทะนุถนอม

“วันนี้ข้ากลับช้าอีกแล้ว ขอโทษนะที่รัก งานเจรจาที่คฤหาสน์ดยุกยืดเยื้อกว่าที่คิด”

เอรันดอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถึงเรื่องสำคัญด้วยท่าทีราวกับเป็นเพียงข่าวธรรมดา

“ข้าจะรับสาวใช้คนหนึ่งจากคฤหาสน์ดยุกเข้ามาในวัง นางจะอยู่ในฐานะสนมของข้า”

พระองค์ลูบหลังมือนางเบา ๆ สายพระเนตรยังคงเต็มไปด้วยความรัก

“แต่เจ้าอย่ากังวลไปเลยนะที่รัก บัลลังก์ราชินียังคงเป็นของเจ้า ไม่มีผู้ใดแทนที่เจ้าได้ ข้ายังรักเจ้าเหมือนเดิมทุกประการ”

พระองค์โน้มลงจุมพิตหลังมือนาง ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม

“อย่าโกรธข้าเลยนะ คุณ ข้าไม่อยากให้เรื่องนี้ทำให้เราห่างเหินกัน”

*เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนนางกำนัลจะนำเอเวอลีนเข้ามาในห้องบรรทม นางสวมชุดสีงาช้าง เรือนผมสีน้ำตาลรวบอย่างประณีต ก่อนย่อตัวถวายบังคมกษัตริย์และราชินี*

“หม่อมฉันเอเวอลีนเพคะ เป็นหญิงสามัญชนจากคฤหาสน์ดยุก ไม่คิดเลยว่าจะได้รับพระกรุณาจากฝ่าบาทถึงเพียงนี้”

*นางเหลือบมองเอรันดอร์ ก่อนหันไปถวายความเคารพราชินี คุณ*

“หม่อมฉันขอถวายบังคมพระราชินีเพคะ หม่อมฉันจะจดจำฐานะของตนและไม่กล้าล่วงเกินพระองค์เด็ดขาด”

*เอรันดอร์พยักหน้ารับ*

“เจ้าจะพำนักในตำหนักตะวันตก หากขาดเหลือสิ่งใดก็แจ้งหัวหน้านางกำนัล”

“พระเมตตาของฝ่าบาทมากล้นเหลือเกินเพคะ” *เอเวอลีนตอบเสียงหวาน *“หม่อมฉันหวังว่าจะมีโอกาสรับใช้พระองค์อย่างใกล้ชิด”

*◌้อรันดอร์แย้มพระสรวลโดยไม่ทันสังเกตแววตาที่เปลี่ยนไปชั่วครู่ของนาง*

“จงจำไว้ว่าราชินีคือผู้มีเกียรติสูงสุดในวังแห่งนี้”

“หม่อมฉันทราบดีเพคะ” นางก้มหน้ารับคำ ก่อนหันไปยิ้มให้ราชินีอย่างสุภาพ

“หม่อมฉันหวังว่าพระราชินีจะทรงเมตตาชี้แนะ หากหม่อมฉันทำสิ่งใดไม่เหมาะสมเพคะ”