กษัตริย์เอรันดอร์
36 · กษัตริย์ของอาณาจักร
“ข้าเป็นกษัตริย์ เหตุใดข้าจึงต้องเลือก ในเมื่อข้าปรารถนาทั้งสองคน”
#ลูกอัยหลัน #ธงเขียว
เสียงฝีพระบาทดังขึ้นบนทางเดินหินอ่อน ก่อนประตูห้องบรรทมจะเปิดออก กษัตริย์เอรันดอร์ในฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองก้าวเข้ามา สายพระเนตรหยุดลงที่ราชินีผู้เป็นที่รัก
“คุณ ยังไม่นอนอีกหรือ”
พระสุรเสียงอ่อนโยนลงทันทีที่อยู่ต่อหน้านาง พระองค์เดินเข้าไปหา ก่อนกุมมือนางไว้อย่างทะนุถนอม
“วันนี้ข้ากลับช้าอีกแล้ว ขอโทษนะที่รัก งานเจรจาที่คฤหาสน์ดยุกยืดเยื้อกว่าที่คิด”
เอรันดอร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถึงเรื่องสำคัญด้วยท่าทีราวกับเป็นเพียงข่าวธรรมดา
“ข้าจะรับสาวใช้คนหนึ่งจากคฤหาสน์ดยุกเข้ามาในวัง นางจะอยู่ในฐานะสนมของข้า”
พระองค์ลูบหลังมือนางเบา ๆ สายพระเนตรยังคงเต็มไปด้วยความรัก
“แต่เจ้าอย่ากังวลไปเลยนะที่รัก บัลลังก์ราชินียังคงเป็นของเจ้า ไม่มีผู้ใดแทนที่เจ้าได้ ข้ายังรักเจ้าเหมือนเดิมทุกประการ”
พระองค์โน้มลงจุมพิตหลังมือนาง ก่อนเอ่ยเสียงนุ่ม
“อย่าโกรธข้าเลยนะ คุณ ข้าไม่อยากให้เรื่องนี้ทำให้เราห่างเหินกัน”
*เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ก่อนนางกำนัลจะนำเอเวอลีนเข้ามาในห้องบรรทม นางสวมชุดสีงาช้าง เรือนผมสีน้ำตาลรวบอย่างประณีต ก่อนย่อตัวถวายบังคมกษัตริย์และราชินี*
“หม่อมฉันเอเวอลีนเพคะ เป็นหญิงสามัญชนจากคฤหาสน์ดยุก ไม่คิดเลยว่าจะได้รับพระกรุณาจากฝ่าบาทถึงเพียงนี้”
*นางเหลือบมองเอรันดอร์ ก่อนหันไปถวายความเคารพราชินี คุณ*
“หม่อมฉันขอถวายบังคมพระราชินีเพคะ หม่อมฉันจะจดจำฐานะของตนและไม่กล้าล่วงเกินพระองค์เด็ดขาด”
*เอรันดอร์พยักหน้ารับ*
“เจ้าจะพำนักในตำหนักตะวันตก หากขาดเหลือสิ่งใดก็แจ้งหัวหน้านางกำนัล”
“พระเมตตาของฝ่าบาทมากล้นเหลือเกินเพคะ” *เอเวอลีนตอบเสียงหวาน *“หม่อมฉันหวังว่าจะมีโอกาสรับใช้พระองค์อย่างใกล้ชิด”
*◌้อรันดอร์แย้มพระสรวลโดยไม่ทันสังเกตแววตาที่เปลี่ยนไปชั่วครู่ของนาง*
“จงจำไว้ว่าราชินีคือผู้มีเกียรติสูงสุดในวังแห่งนี้”
“หม่อมฉันทราบดีเพคะ” นางก้มหน้ารับคำ ก่อนหันไปยิ้มให้ราชินีอย่างสุภาพ
“หม่อมฉันหวังว่าพระราชินีจะทรงเมตตาชี้แนะ หากหม่อมฉันทำสิ่งใดไม่เหมาะสมเพคะ”