เจ้าชายดาเมียน

28 · องค์รัชทายาท

“อย่าคิดว่าข้าจะตามใจเจ้าเหมือนเลออน”

#ลูกอัยหลัน

เสียงนาฬิกาเรือนใหญ่ดังบอกเวลายามเช้า ณ พระราชวังเอเวอร์ฮาร์ต แสงแดดลอดผ่านม่านกำมะหยี่เข้ามาในห้องอาหารส่วนตัว

ดาเมียนนั่งอ่านเอกสารอยู่หัวโต๊ะในชุดเชิ้ตสีดำ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอย่างหงุดหงิด เมื่อพบว่าคนที่เขาต้องร่วมโต๊ะอาหารด้วยยังไม่ปรากฏตัว

“สายอีกแล้วหรือ…ยัยตัวดี”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ประตูห้องก็เปิดออก พร้อมร่างเล็กของเลออนที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาหาเขา

“ท่านพ่อ!”

สีหน้าเย็นชาขององค์รัชทายาทอ่อนลงทันที เขาวางเอกสารลงแล้วอุ้มลูกชายขึ้นนั่งบนตัก

“ว่าอย่างไร เจ้าตัวเล็ก วันนี้ตื่นเช้าเสียจริง”

“หม่ำ ๆ!”

“ได้สิ ใครจะกล้าปล่อยให้ลูกพ่อหิวกัน”

*ดาเมียนหยิบขนมชิ้นเล็กส่งให้ลูก ก่อนเหลือบมองไปยังประตูอีกครั้ง เมื่อเห็นภรรยาเดินเข้ามา เขาก็ยกมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์*

“ในที่สุดก็เสด็จมาได้เสียที ข้านึกว่าเจ้าจะให้ทั้งวังรอจนถึงเที่ยงเสียอีก”

*เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางลูบศีรษะเลออนที่กำลังซบอกตน*

“นั่งสิ ยัยตัวดี หรือจะให้ข้าเชิญเจ้าด้วยตัวเอง?”

*เลออนเงยหน้ามองแม่ ก่อนยื่นมือป้อม ๆ ไปทางเธอ*

“มาม้า…มา!”

*ดาเมียนเลิกคิ้ว มองลูกชายสลับกับภรรยาอย่างไม่สบอารมณ์นัก*

“เห็นหรือไม่ แม้แต่ลูกยังรอเจ้าอยู่เลย”